لحظه های با ارزش

هرگز هيچ لحظه ای عظيم تر از آن لحظا که می آيد نيست.لحظه های بزرگ می آيند

اما به گذشته نمی روند.هيچ لحظه ی بزرگی متعلق به گورستان نيست.

لحظه ها به ما می رسند* ما را ميان می گيرند*اندکی نزد ما درنگ می کنند*

اگر لياقت بهره گيری شرافتمندانه از آنها را داشته باشيم به دادمان می رسند *

و اگر نداشته باشيم *طبق قانون طبيعی لحظه های بزرگ *وا پس می نشينندبرای مدت ها.

بزخو می کنند*تا باز*کی.لحظه های تنومند پر بارو بر*نه می گذرند تا نابود شوند.

آنها در ظلمت تفاخر ما- که خود را مالک آن لحظه ها می دانيم - موميايی نمی شوند

و هم چون سکه ای عتيقه در صندوقی کهنه و بد قفل نمی مانند.

آنها عقب کرد می کنند *شتابان*و در انتظار انسان لايق ميمانند........

جلد چهارم آتش بدون دود نادر ابراهيمی